Piękne, ale niebezpieczne. W ogrodach, parkach i na łąkach w całej Polsce można natknąć się na gatunki groźne dla psów – niektóre silnie toksyczne, inne wywołujące bolesne urazy mechaniczne, jak np. jęczmień płonny. Skutki kontaktu lub zatrucia zależą od masy ciała pupila oraz ilości zjedzonego materiału roślinnego. W niektórych przypadkach objawy zatrucia mogą wystąpić dopiero po kilku godzinach. Sprawdź, czego unikać i gdzie najczęściej występują te zagrożenia.

Jęczmień płonny – haczyk w łapie

Nie jest trujący, ale może powodować poważne problemy. Jęczmień płonny (Hordeum murinum) to pospolity chwast o ostrych, sztywnych kłosach, które łatwo wbijają się w sierść, łapy, uszy czy nos psa. Może prowadzić do ropni, infekcji, a nawet konieczności interwencji chirurgicznej.

Występowanie: nieużytki miejskie, pobocza dróg, torowiska, parki, zaniedbane łąki.

Cis pospolity – śmierć w ogrodzie

Cis (Taxus baccata) to ozdobny krzew, często sadzony na cmentarzach i w ogrodach. Wszystkie jego części, poza miąższem czerwonych osnówek, są silnie trujące. Dla psa nawet niewielka ilość może być śmiertelna.

Występowanie: ogrody, parki, cmentarze; również dziko w lasach.

Ekologiczna dieta dla psa i kota: jak zmniejszyć ślad węglowy pupila?

Bluszcz pospolity – toksyczna zieleń

Bluszcz (Hedera helix) bywa ozdobą murów i ogrodzeń, ale jego liście i owoce są trujące. Zatrucie może prowadzić do wymiotów, ślinotoku i biegunki.

Występowanie: lasy liściaste, ogrody, parki, elewacje budynków.

Konwalia majowa – pachnące zagrożenie

Konwalia (Convallaria majalis) zawiera glikozydy nasercowe, substancje toksyczne dla ludzi i zwierząt. Może powodować zaburzenia rytmu serca, wymioty i senność.

Występowanie: lasy liściaste, przydomowe ogrody, działki.

Narcyzy i tulipany – ogrodowe pokusy

Popularne kwiaty cebulowe jak narcyz (Narcissus spp.) i tulipan (Tulipa spp.) są niebezpieczne, gdy pies wykopie cebulki i je zje. Objawy to m.in. ślinotok, drżenie, biegunka.

Występowanie: ogrody, miejskie rabaty, pasy zieleni.

Kasztanowiec – nie tylko do zabawy

Spadające jesienią kasztany z kasztanowca (Aesculus hippocastanum) mogą prowokować do kontaktu i gryzienia. Niestety zawierają escynę – toksynę powodującą biegunkę, wymioty i skurcze mięśni.

Występowanie: parki, szkoły, osiedla, aleje – bardzo powszechny w Polsce.

Rododendron i azalia – piękne, ale trujące

Rododendron (Rhododendron spp.) to popularne krzewy ozdobne zawierają toksyczne grayanotoksyny, które wpływają na układ nerwowy i serce. Zatrucie może prowadzić do śpiączki.

Występowanie: ogrody, działki, arboreta.

Bieluń dziędzierzawa – halucynogenny intruz

Bieluń (Datura stramonium) rośnie dziko na nieużytkach i śmietniskach. Zawiera alkaloidy takie jak atropina i skopolamina, które powodują halucynacje, drżenie i tachykardię.

Występowanie: nieużytki, zaniedbane ogródki, południowa i zachodnia Polska.

Naparstnica purpurowa – zagrożenie w doniczce

Naparstnica purpurowa (Digitalis purpurea) zawiera silnie działające glikozydy nasercowe. Spożycie nawet niewielkiej ilości może prowadzić do zatrzymania akcji serca.

Występowanie: ogrody, ogródki działkowe, dziczejąca na terenach podmiejskich.

Barszcz Sosnowskiego – parzy nie tylko ludzi

Barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi) to roślina inwazyjna, znana głównie z oparzeń u ludzi, może również uszkodzić skórę i błony śluzowe psa. Kontakt ze skórą na słońcu może powodować poważne oparzenia.

Występowanie: wschodnia i południowa Polska, pobocza dróg, pola, wilgotne łąki.

Co robić, by chronić psa?

• Unikaj miejsc z wysoką, niekoszoną roślinnością.
• Po spacerze sprawdzaj sierść, łapy i uszy psa.
• Nie pozwalaj psu na samodzielne grzebanie w ziemi i jedzenie nieznanych roślin.
• Jeśli pies zjadł fragment podejrzanej rośliny lub ma niepokojące objawy – natychmiast skontaktuj się z weterynarzem.

Uważność zamiast niepokoju

Spacerując z psem wśród zieleni, rzadko zastanawiamy się, co właściwie rośnie wokół nas. A przecież jedna niewinna roślina może zmienić spokojny dzień w pilną wizytę u weterynarza. Troska o pupila to dziś coś więcej niż odpowiednia karma i smycz, to także świadomość zagrożeń ukrytych w naturze, nawet tej dobrze znanej.

Nie chodzi o to, by się bać, ale by wiedzieć. Im więcej wiemy o tym, co rośnie w parkach, przy ścieżkach czy na działkach, tym lepiej chronimy tych, którzy nie potrafią sami się obronić. Wiedza to też forma troski – a przecież od niej wszystko się zaczyna.

Zobacz też: Podwodne cmentarze dla zwierząt. Brytyjski startup tworzy rafy z prochów pupili

Źródło: GIOŚ, PAN, ASPCA, EMA, GIW

Fot.: Canva

Artykuł stanowi utwór w rozumieniu Ustawy 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wszelkie prawa autorskie przysługują swiatoze.pl. Dalsze rozpowszechnianie utworu możliwe tylko za zgodą redakcji.