W pełnym rozwinięciu to „politereftalan etylenu” i oznacza tworzywo, z którego wytwarzane są butelki plastikowe typu PET. Można je spotkać na półkach każdego sklepu, bo w głównej mierze służą do przechowywania napojów. W pewnym momencie wyparły one prawie całkowicie z rynku opakowania szklane przewidziane uprzednio do tych napojów. 

Z czego składa się tworzywo PET?

Elementy, z których powstaje butelka typu PET to: 

• tworzywo główne najczęściej powstaje z politereftalanu etylenu (nylon), 
• nakrętka butelki wykonana jest z polietylenu, ponieważ to tworzywo łatwiej się formuje, a koszt wyprodukowania takiej nakrętki jest niewielki, 
• nalepka wykonana z papieru lub tworzywa sztucznego, 
• klej, którym naklejka jest przylepiona do powierzchni butelki (w tym przypadku producent nie ma obowiązku poinformować czy jest to np. klej formaldehydowy, a więc rakotwórczy), 
• farba, którym ta naklejka jest zadrukowana często zawierająca ołów należący do grupy metali ciężkich. 

Dlaczego butelki PET mają najczęściej kolor niebieski? 

Tworzywo główne bardzo często zawiera inne metale ciężkie lub ich tlenki barwiące tworzywo na określony kolor. Większość butelek PET ma w sobie związki kadmu, który barwi tworzywo na  kolory odcienia niebieskiego, czyli  tzw. „kolory zimne”. Dlaczego butelki PET barwione są na te kolory? Po to, żeby konsumentom stworzyć wrażenie chłodnej, orzeźwiającej wody, choć wcale tak być nie musi. W tym przypadku zadziałał priorytet marketingowy. A gdzie priorytety ekologiczne? 

Problemy ekologiczne związane z recyklingiem butelek PET 

Butelka typu PET składa się z sześciu różnych materiałów. Do każdego z tych materiałów można znaleźć co najmniej pięć różnych technologii recyklingu, a to oznacza, że nie mogą być poddane przeróbce bez skrupulatnego oddzielenia tworzyw od siebie. W tej sytuacji pojawia się spory problem ekologiczny. Co na to przemysłowcy? Nic! Znalezienie rozwiązania pozostaje w rękach ekologów. 

Popatrzmy na to z innej strony. Jaki jest czas życia w obiegu handlowym butelki PET? To najczęściej kilka, może kilkadziesiąt godzin. Po tym okresie, czyli tzw. czasie życia, butelka staje się odpadem, a w dodatku odpadem bardzo trudnym dla recykling. Dlaczego zatem tego typu butelki wykonywane są z tak trwałego tworzywa i z tak wielu materiałów? 

Jak wykorzystać ponownie butelkę PET? Zrób z niej kiełkownicę!

Butelka PET ma dużą objętość w stosunku do swojego ciężaru. Gdyby taką butelkę drobno zmielić i zważyć, okazałoby się, że objętość butelki drobno zmielonej jest czterdzieści razy mniejsza od objętości zajmowanej przez samą butelkę. Z tego względu butelki PET bardzo szybko zapełniają  wysypiska. Przy udziale wagowym w odpadach komunalnych szacowanym  na 1,5 % potrafią zająć ok. 30 % objętości wysypiska. Warto pamiętać, że koszt budowy każdego, nowego wysypiska sięga kwoty 100 mln zł. 

• Dowiedz się więcej na temat badania polskich nastolatków, którzy udowodnili, że larwy mola woskowego są w stanie, w odpowiedniej temperaturze, utylizować worki foliowe. 

Ile kosztuje wyprodukowanie butelki PET?

Załóżmy, że 1,5 litrowa butelka wody mineralnej kosztuje 1,5 zł. A ile kosztuje woda zawarta w tej butelce? Zakładając, że 5 groszy to już stosunkowo dużo. Na czym tak naprawdę zarobi producent  wody mineralnej? Odpowiedź wydaje się banalnie prosta – marży na butelkach. 

Średnio 1,5 litrowa butelka wody kosztuje około 2,5 zł. Oznacza to, że kupując wodę mineralną za zawartość płacimy 5 groszy, a za plastikowe opakowanie aż 2,45 zł. W dodatku płacimy za odpad, bo przecież butelka w rękach konsumenta natychmiast zamienia się w śmieć. Ale to nie wszystko. Za ten odpad płacimy raz jeszcze przy ponoszeniu opłaty za wywóz śmieci. 

Nabity w butelkę konsument 

Dr inż. Marek Pilawski

Wieloletni pracownik naukowo-dydaktyczny Politechniki Warszawskiej, współautor kilkunastu podręczników, współtwórca kilkudziesięciu patentów. Naukowiec, menedżer, były doradca parlamentarny i samorządowy. Był doradcą w Sejmowej Komisji Ochrony Środowiska oraz w Komitecie Ochrony Środowiska Krajowej Izby Gospodarczej, a także koordynatorem programów ekologicznych w Polskiej Agencji Ekologicznej SA. Od 1965 roku członek Stowarzyszenia Elektryków Polskich. Posiada tytuł Inżyniera Europejskiego, był koordynatorem Programu „Energetyczny Recykling Odpadów” Narodowej Agencji Poszanowania Energii.

Artykuł stanowi utwór w rozumieniu Ustawy 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wszelkie prawa autorskie przysługują swiatoze.pl. Dalsze rozpowszechnianie utworu możliwe tylko za zgodą redakcji.