Populacjom rudej wiewiórki pospolitej w niektórych europejskich krajach zagraża inwazyjny kuzyn pochodzący z Ameryki Północnej – wiewiórka szara. Przenosi pasożyty, które obniżają aktywność rodzimych gryzoni.

Wiewiórka szara (Sciurus carolinensis) z powodzeniem zadomowiła się w Wielkiej Brytanii i we Włoszech. Jej liczebność stale rośnie, co z kolei ma negatywny wpływ na populację europejskiej wiewiórki pospolitej (Sciurus vulgaris).

Mniejsza aktywność i stres wiewiórek pospolitych

Zespół naukowców z uniwersytetów we Włoszech i Belgii odkrył czynnik, który pomaga inwazyjnym wiewiórkom szarym „zwalczać” rodzime gryzonie. To pasożytujący w jej jelitach Strongyloides robustus, należący do nicieni. Rude wiewiórki, które zarażą się nim, są mniej aktywne. W dodatku inne, niedawno przeprowadzone badania wykazały, że obecność szarych wiewiórek powoduje u nich wzrost stężenia hormonów stresu (glikokortykoidów). Połączenie obu niekorzystnych czynników może pogarszać rozwój i reprodukcję wiewiórek rudych, a nawet zagraża ich życiu. Długofalowym efektem może być wymarcie całej populacji.

Wiewiórka szara została sprowadzona do Europy z Ameryki Północnej pod koniec XIX wieku. Gatunek w przeciwieństwie do wiewiórki rodzimej wyrządza szkody w drzewostanie, gdyż przy niedoborze pokarmu podgryza u drzew korę i głębiej położone tkanki. To z kolei osłabia rośliny, otwiera furtkę patogenom i szkodnikom.

Badania opublikowano w „Journal of Animal Ecology”. 

Źródło:  naukawpolsce.pap.pl

Artykuł stanowi utwór w rozumieniu Ustawy 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wszelkie prawa autorskie przysługują swiatoze.pl. Dalsze rozpowszechnianie utworu możliwe tylko za zgodą redakcji.