Do niedawna w orzecznictwie istniał pogląd, że budowa elektrowni PV wymaga spełnienia wymogów dotyczących zasady dobrego sąsiedztwa, ponieważ moduły fotowoltaiczne nie stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie farma fotowoltaiczna ma być od teraz traktowana jako infrastruktura techniczna.

Należy ustalić, czy instalacja fotowoltaiczna mieści się w pojęciu „urządzenia infrastruktury technicznej”, których to lokalizacja nie wymaga spełnienia wymogów dotyczących zasady dobrego sąsiedztwa. Prawidłowe zdefiniowanie tego pojęcia stanowiło kwestię sporną w sprawie będącej przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA). Organy administracji na podstawie wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy odmówiły uzgodnienia warunków zabudowy dla farmy PV, wskazując na to, że projektowana inwestycja nie spełnia wymogów zasady dobrego sąsiedztwa oraz nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej. Powołano się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Olsztynie wskazał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia „infrastruktura techniczna”, niemniej definicję tę można wyprowadzić na podstawie regulacji zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Według tej ostatniej ustawy i definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 pkt. 9 wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Na podstawie tej i podobnych definicji można stwierdzić, że pod pojęciem infrastruktury technicznej rozumie się szereg przewodów (sieci) i urządzeń, których celem jest świadczenie usług w zakresie, m.in. energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów. Tak więc urządzenia infrastruktury technicznej to przewody bądź urządzenia techniczne stosowane zarówno do przesyłu, jak również do wytwarzania energii elektrycznej.

W dalszej kolejności w uzasadnieniu swojego wyroku WSA w Olsztynie powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2017 r., sygn. II OSK 158/16, w którym to Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: „Skoro elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), to Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi jakichkolwiek podstaw do odmiennego traktowania instalacji fotowoltaicznej”.

Należy zwrócić uwagę na uzasadnienie wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., w którym Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt. II OSK 2637/15 stwierdził, iż „urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych energii stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. W myśl zaś art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej”.

Bez wątpienia moduły PV są urządzeniami wytwarzającymi energię ze źródeł odnawialnych. Budowa farmy PV w swoich założeniach funkcjonalnych nie różni się od budowy farmy wiatrowej. Zarówno jedne, jak i drugie urządzenia techniczne służą do wytwarzania energii elektrycznej. Odmienny jest jednak sposób produkcji tej energii. Stąd też, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, brakuje podstaw do odmiennego traktowania instalacji PV.

Powyższy wyrok Sądu Administracyjnego w Olsztynie oraz Naczelnego Sądu w Warszawie wiążą się z odejściem od dotychczasowej linii orzeczniczej sądów administracyjnych.

Na zdjęciu farma fotowoltaiczna w Ustroniu Morskim.

Artykuł stanowi utwór w rozumieniu Ustawy 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wszelkie prawa autorskie przysługują swiatoze.pl. Dalsze rozpowszechnianie utworu możliwe tylko za zgodą redakcji.